Verlies

Ik loop naar de plek toe. Ontelbare keren heb ik deze route gelopen en gerend. De ene keer dansend met een glimlach, de andere keer rennend verblind door mijn tranen. Vandaag geen glimlach op mijn gezicht, maar ook geen tranen in mijn ogen. Al mijn tranen zijn gevallen net als de bladeren van de bomen waar ik langs loop. Alleen maar kale takken. Een mistroostig gezicht spiegelend aan die van mij. Struiken om me heen halen mij hier en daar open aan mijn armen en benen, maar ik voel geen pijn. Ik voel niks.Terugdenken aan de gelukkige, mooie en warme herinneringen die zich hier bevinden maken mij gek genoeg ziek. Eerst koortsachtig warm en dan een golf van misselijkheid. Mijn borstkas verkrampt ineen en ademhalen doet pijn. Beelden van jou die voorbij schieten in mijn gedachten. Beelden van wat ooit realiteit was, maar nu net een sprookje dat zich nooit heeft kunnen ontwikkelen tot een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Mijn benen lopen dapper door. Links, rechts, links, rechts. Dit wil ik niet, maar zonder verzet laat ik mij meenemen.  Mij meenemen naar een plek waar de tijd altijd stilstond en ik naïef en niks wetend van de wereld plannen maakten hoe ik de tijd van mijn leven moest invullen. Vergat tijd in te plannen met jou.

Mijn benen stoppen. Nu wil ik verder lopen, maar mijn benen voelen aan net als lood. Ik kijk om me heen, maar ik zie niks. Dit kan de plek niet zijn. Eindelijk lukt het mij om mijn been te verplaatsen. Met een doffe klap val ik met mijn handen in de losse aarde. Gestruikeld over wortels die uitstaken boven de grond alsof zij zich probeerden los te maken van de aarde. Met mijn ogen volg ik de wortels en zie een stomp. Een stam. Een dikke oude stam van wat ooit een enorme boom was. Langzaam kom ik overeind. Ik blijf staren naar de stam. Een overblijfsel van wat ooit was. Mijn boomhut, gebouwd door jouw handen. Van jou voor mij. Beide ontnomen in deze wereld.

Haiku

ik stop de pijn weg
want scherven brengen geluk
ik wacht nog altijd

zo hard gevallen
versplinterd in miljoenen
weerspiegelen jou

stukje voor stukje
raap ik de scherven bijeen
bloed aan mijn vingers

vlijmscherpe randen
nog een keer kan ik niet aan
zelfbescherming moet

als een kaartenhuis
onstabiel en incompleet
nooit meer een heel hart

Stel nou dat ik een alien tegenkom?

Liggend in mijn bed zie ik de rode cijfers van mijn wekker springen naar 00:00. Een bizarre aanblik vind ik dat. Hé hoe laat is het? Het is nul uur. Alsof de tijd op is of stilstaat. Gelukkig verandert de laatste nul naar een één en tikt de tijd onverstoord weer verder. Ik kan niet slapen waar ik vaker last van heb. Een onrustig gevoel alsof ik iets vergeet. Wat raar is want ik heb een obsessie voor things- to-do lijstjes maken. Dus wat het ook is het zal vast op één van die lijstjes staan:

Things to do in het jaar 2011 voor het geval dat 2012 echt het einde van de wereld is

Things to do voordat ik dat enge, maar oh zo onvermijdelijke getal 30 word

Things to do voordat ik doodga

Things to do ter voorbereiding voor mijn wereldreis

Things to do tijdens mijn wereldreis

En ga zo maar door.

Ik weet niet wanneer  deze obsessie zich heeft gevormd, waarschijnlijk rond dezelfde tijd toen mijn liefde opbloeide voor gekleurde post-its en Hema notitieblokken. Dit wekt de indruk dat ik heel erg georganiseerd leef, alles op orde heb en nooit te laat kom bij de tandarts. Was dat maar zo want ondanks het afsprakenkaartje op mijn prikbord, things to do lijstje van die dag en agendanotering in mijn BlackBerry was ik te laat.

Er heerst eigenlijk altijd chaos in mijn hoofd.  Altijd zorgen maken over doelen die ik wil halen en of ik nog wel genoeg tijd heb. En stel nou dat ik een alien tegenkom? Dan is het mijn taak om de mensheid op een waardige manier te presenteren, het te laten weten dat wij openstaan voor buitenaardse wezens en vooral het niet boos te maken, zodat het zich niet geroepen voelt om me op te eten. Dan is het toch gewoon handig om voorbereid te zijn en een things-to-do-lijstje-voor-het-geval-dat-ik-een-alien-tegenkom te hebben?

Het geeft een opgeruimd gevoel, maar ook een verzekerd gevoel. Alle onbenullige en alledaagse dingen staan netjes op papier. Maar nog belangrijker dan dat al mijn doelen en dromen hebben een plekje gekregen en dat houdt me bezig. Ook al zal ik ze niet allemaal kunnen afstrepen, het geeft een leuk vooruitzicht. Alle landen die ik nog wil zien, een onderneming starten en ik moet nog met B naar een bruidsbeurs om daar als bridezillas super hysterisch te doen bij elke bruidsaccessoire.

Misschien moet ik maar een lijstje maken met dingen die ik kan doen als ik niet kan slapen. Oh en een lijstje met dingen die ik kan doen om in slaap te vallen. Ik kan in ieder geval eindelijk ‘blog schrijven voor mijn wordpress’ afstrepen.

Thuis in Suriname

Een warme klamme deken die je stevig omhelst als je het vliegtuig uitstapt. Aanblik van al het groen in de verte. Een geur die ik niet goed kan beschrijven. Het is heerlijk. Mensen die naar Suriname zijn geweest weten precies wat ik bedoel. Tegen de tijd dat ik in de auto zit is de zon net onder. De lucht is nu donkerblauw met een licht oranje rand. Slechts een achtergrond van het mooie decor. Namelijk de silhouet van palmbomen die ver boven de andere bomen en gewassen uitsteken in het prachtige Surinaamse landschap. Ik ben niet geboren in Suriname, maar toch voelt dit als thuiskomen.

Het is 35 graden ik-kan-niet-meer-normaal-denken-heet en dan uit het niets een stortbui. Terwijl de zon nog schijnt en delen van de lucht helderblauw zijn valt de regen met bakken uit de hemel. Ook nu weer ruikt het zo lekker. Een frisse, aardse geur. Waaruit je bijna de dankbaarheid van de aarde en haar groene schoonheid  voor de dorstlessing kan voelen.  Ik krijg hier een bredere kijk op het leven. Letterlijk. De horizon is veel breder. Het zicht is groter en zelfs de lucht lijkt ruimer met een enorme diversiteit aan wolken.

Gevoel van rust en kalmte komt er over me heen terwijl ik hier buiten zit voor het appartement met een glas markoesasap in mijn hand. Zoekend naar de juiste woorden om dit land te beschrijven. Ik sluit mijn ogen en luister naar het heen en weer gefluit van de verschillende soorten vogels. Het klinkt zo vrolijk en natuurlijk. Opeens hoor ik een getik. Verderop is iemand bezig met timmeren. Ik besef dat het gewone leven waarin er ook gewerkt wordt verder gaat. Ik stap uit mijn zenmoment en doe mijn ogen open. Ik volg het geluid en ik zie aan de overkant op het dak een woody woodpecker vogeltje dat druk bezig is een weg door het dak te timmeren.

Als je denkt wat een romantisch gezwijmel er zijn ook andere kanten die ik niet kan romantiseren.

Feestjes zijn altijd leuk. Vooral Surinamers weten hoe ze een goeie feest moeten geven. Een overvloed aan lekker eten, harde muziek  en natuurlijk drank. Alleen jammer dat ik bezig ben met het maken van schijnbewegingen om het vliegend gespuis boven mijn hoofd te ontwijken. Over het algemeen vind ik mijzelf niet echt een wuss, maar als ik kakkerlakken zie vliegen en als vleermuizen net boven mijn hoofd razen dan is mijn eerste instinct ZOEK DEKKING. Ik wil me niet aanstellen en probeer rustig met een pokerface te zitten. Dan zie ik een kakkerlak landen op de hals van mijn tante en die met tempo richting haar hoofd kruipt. Behendig pakt ze de kakkerlak van haar hals en gooit het weg. Tropisch warm en ik heb kippenvel met nog altijd een pokerface. Ik ben niet geboren in Suriname, dat blijkt wel weer.